Ang stock market ng US ay haharap sa "panghuling labanan", ang Hormuz ay magpapasya kung sino ang mananalo: Ang mga padalos-dalos ay hindi kailanman nanalo, ang mga mapagpasensya ang siyang nananatiling nagtatagumpay sa huli

Matapos mabigo ang usapang tigil-putukan ng US at Iran, muling sumiklab ang tensyon sa Hormuz—nagbabala ang Goldman Sachs na ang US stock market ay nasasangkot na sa isang “huling tunggalian”.

Ayon sa ulat mula sa Trading Desk, noong Abril 13, naglabas ng market commentary ang strategist ng Goldman Sachs Global Banking and Markets na si Shreeti Kapa na may pamagat na Equities - The Final Battle, kung saan inilahad ang pananaw sa kasalukuyang sitwasyon ng geopolitical at direksyon ng US stock market.

Sa kasalukuyang sigalot sa Gitnang Silangan, umabot sa halos 9% ang pinakamalaking pagbaba ng S&P 500, ngunit nabawi halos lahat sa loob ng ilang araw matapos ang anunsyo ng tigil-putukan. Ito ay kapareho ng nakalipas na mga pattern sa kasaysayan—karaniwan, nagdudulot ng 8% pagbaba sa S&P 500 ang gayong pangyayar, tumatagal ng mga 18 araw. Ngunit ayon sa bangko, sa kawalan ng opisyal na kasunduan, hindi kanais-nais ang risk-reward profile ng merkado.

Hindi kanais-nais ang kasalukuyang risk-reward: hindi pa nalulutas ang sitwasyon, pero halos bumalik na ang merkado sa kasaysayang mataas. Maaaring suportahan ng teknikal na daloy ng pondo ang panandaliang pag-angat, ngunit kung walang kompletong kasunduan, mahirap asahan na papasok ang malalaking mamimili.

Labanan sa Hormuz: Hindi Kinikilingan ng Kasaysayan ang mga Mapangahas

Naninindigan ang Goldman Sachs na ang kinahihinatnan ng sitwasyon sa Hormuz ang magiging "ultimong senyales" sa magiging resulta ng sigalot.

Matapos mabigo ang usapang tigil-putukan, inihayag ng US na kanilang bublockade ang Strait of Hormuz. Ayon sa mga ulat, naglabas ng pahayag ang US Central Command na simula alas-10 ng umaga, Abril 13 (Eastern Time), ay ipapatupad nila ang blockade sa lahat ng maritime traffic papasok at palabas ng mga pantalan ng Iran.

Isinulat ni Strategist Kapa: "Ang sinumang makakontrol sa Strait of Hormuz ay siyang magwawagi. Ngunit sa kasaysayan, wala pang namamayani na umabot sa layuning estratehiko sa pamamagitan lang ng blockade o pananakop sa mahalagang lagusan ng transportasyon."

Ayon sa mga aral ng kasaysayan: Mula sa krisis sa Suez Canal noong 1956, kontrol ng Japan sa Strait of Malacca noong WWII, o “Tanker War” ng 1980s, “wala pang kampo na nakamit ang estratehikong layunin sa pamamagitan lamang ng blockade o okupasyon ng mahalagang lagusan.” Sinulat ni Kapa:

Ang nagwawagi sa krisis sa chokepoint ay hindi iyong nagkokontrol sa lokasyong heograpikal o may pinakamalakas na navy. Ang nananalo ay yaong mahusay mag-manage ng eskalasyon, at nakakakuha—o kahit may pahintulot—mula sa mga pangunahing bansa na umaasa sa lagusang iyon.

Noong 1956, ang pangunahing bansang iyon ay ang United States. Samantalang pagsapit ng 2026, ang papel na ito ay napunta sa India, Japan at South Korea—ang mga pangunahing importer ng krudong langis mula Hormuz. Naniniwala ang Goldman Sachs na ang kanilang posisyon ang tatakda kung ang panibagong blockade ng Iran ay magiging kasangkapan sa negosasyon o hahantong sa isolation; at kung ang blockade ng US ay magtatagal o hindi magpapatuloy.

Binanggit sa ulat ang isang kasabihan sa digmaan:

Sa digmaan, ang kakayahang tiisin ang pagdurusa ay mas mahalaga kaysa kakayahang magdulot ng sakit sa iba.

Nagbabala pa ang bangko na maaaring may ganap na kontrol sa dagat ang US ngunit hindi sigurado kung kayang linisin agad ang mga minahan sa dagat—kapag nagdulot ito ng krisis sa supply at ekonomiya, maaaring magbago muli ang sitwasyon.

Hindi nagbabago ang aral ng kasaysayan: Walang nanalo na umasal ng padalos-dalos, ang totoong nananalo ay iyong may pinakamalaking tiyaga. Ayon kay Kapa, maaaring lumutas ang pagsunod sa balangkas ng Montreux Convention—kinikilala ang geopolitical leverage ng Iran kapalit ng seguridad at bukas na lagusan ng malayang paglalayag. Ngunit tahasan ding sinabi sa ulat:

Ipinapakita ng bawat kasaysayang halimbawa na hindi sapat ang military force upang makamit ito. Ang tanong ay: gaano pa kalaking pagdurusa ang pagdadaanan bago bumalik ang mga partido sa negotiating table—at ayon sa kasaysayan, ito ang nag-iisang wakas.

Ang Pagbawi ng Merkado ay Ayon sa Kasaysayan, Ngunit Hindi Pa Ideal ang Risk-Reward

Kung babalik sa merkado, sa kasalukuyan, bumaba ng halos 9% ang S&P 500 sa kasagsagan ng sigalot, ngunit nabawi na ang malaking bahagi matapos ang balita ng tigil-putukan.

Ito ay tugma sa kasaysayan—ang mga geopolitical shock ay karaniwang nagdudulot ng 8% retracement sa S&P 500 sa loob ng mga 18 araw, “ngunit may malawak na saklaw”. Nitong mga nagdaang taon, limitado ang pangmatagalang epekto ng mga ganitong shock maliban na lamang kung nadagdag ang recession o tail risk sa monetary policy.

Gayunpaman, hindi optimistiko ang ulat tungkol sa susunod na direksyon ng merkado: “Wala pa tayong kasiguraduhan, sa tingin ko wala pa, lalo na’t parang walang narating ang weekend negotiations.”

Direktang konklusyon: hindi kanais-nais ang risk-reward sa stock market. Ang dahilan ay hindi pa tapos ang sigalot, ngunit halos bumalik na ang merkado sa dating mataas. Kayang suportahan ng teknikal na daloy ng kapital ang panandaliang rally, ngunit “mahirap asahan ang tunay na pagbili kung walang kompletong usapan.”

Sa pagtakbo ng presyo nitong huling 6 hanggang 8 linggo, malinaw na lumitaw ang istruktura ng market preference:

Winners: Mga AI optical network, AI data center, at mga stock na may kinalaman sa storage at memory—pinakamainam ang performance ngayong taon, bahagya ang pagbaba noong sigalot, at mabilis ang rebound noong pagtigil-putukan. Bahagyang bumaba ang energy stocks matapos ang pagtigil-putukan, pero nananatiling malakas ang performance buong taon, patunay sa pangmatagalang structural demand sa rehiyong ito.

Losers: Software, IT services, at mga “AI exposure risk” stocks—tuloy-tuloy na ibinenta noong sigalot at mas lalong nag-intensify ang pagbebenta matapos ang tigil-putukan.

Tech Stocks: Isa sa Pinakamahinang Relative Performance sa Loob ng 50 Taon, Pero Lumalabas ang Valuation Opportunities

Binigyang-diin noon ni Goldman Sachs strategist Peter Oppenheimer na ang tech sector (hardware at software) ay dumadaan sa isa sa pinakamahinang yugto ng relative returns sa nakaraang 50 taon, dulot ng mga pangamba sa ROI ng hyperscale cloud providers at mga panganib sa AI disruption.

“Desidido ang investors na hindi maging katulad ng Kodak, IBM, Nokia, o BlackBerry sa panahon ng AI.”

Kasabay nito, nagsimulang umuga ang terminal value assumptions para sa mahahabang duration na growth stocks tulad ng software—na dati ay nakikinabang sa matibay na confidence sa high growth at kasaysayang mababang interest rates, ngunit ngayon ay parehong natitinag.

Bagaman ilang puntos na lamang sa all-time high ang index, ang “long-term growth stock” basket ng Goldman Sachs ay higit 20% pa rin ang laylay mula sa tuktok nito noong Oktubre 2025.

30% dito ay software stocks, ngunit kahit tanggalin ang software, ang median PE ng non-software growth stocks ay 29x pa rin, 53% premium sa S&P 500 median, malapit sa ilalim ng huling sampung taon na saklaw. Ang consensus revenue growth sa 2027 para sa kumpanyang ito ay tatlong beses ng S&P 500 median. Kabaligtaran, mula umpisa ng taon, malaki ang naitalang pag-angat ng electric infrastructure-related stocks.

Ayon sa bangko, nagbubukas ng magagandang oportunidad sa pagpasok ang kasalukuyang compressed valuations, at ang macro backdrop (moderate na paglago ng ekonomiya) ay pabor sa kabuuan ng growth stocks.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~