Wzrost dominacji agentów AI w internecie przyciąga dużą uwagę i budzi ciekawość wśród internautów.
Chociaż rozprzestrzenianie się agentów AI nie budzi wątpliwości, to ich interakcje z głównymi strukturami, zwłaszcza w kontekście transakcji, rodzą istotne pytania wśród użytkowników. Jednym z głównych zagadnień jest to, czy stablecoiny staną się natywną walutą agentów AI.
Biorąc pod uwagę ich strukturę oraz programowanie, jest wysoce prawdopodobne, że agenci AI będą polegać na stablecoinach do przeprowadzania transakcji. Potrzebują w pełni programowalnych środków płatniczych, które działają bez przerwy, rozliczają się natychmiastowo i nie są ograniczone przez wymogi identyfikacji użytkownika. Tradycyjne systemy bankowe mają w tych kwestiach ograniczenia i nie są kompatybilne z maszynami, które realizują miliony mikropłatności na sekundę.
Ruch internetowy generowany przez agentów AI odnosi się do zautomatyzowanych zapytań do sieci wytwarzanych przez agentów AI, autonomiczne modele i crawlery oparte na LLM, które reprezentują ludzi w internecie. Wykonują one zadania takie jak wypełnianie formularzy czy zapytania do API. Agenci AI realizują też złożone zadania wieloetapowe w imieniu użytkowników.
Podczas zakupów dokonywanych dla użytkowników infrastruktura gigantów płatniczych pozwala asystentom AI otrzymać ztokenizowane, zaszyfrowane dane uwierzytelniające z określonymi ograniczeniami. Tradycyjna ludzka autoryzacja przez kliknięcie przy kasie staje się w pełni opcjonalna. Ten proces sprawia, że tradycyjna reklama, która zazwyczaj celuje w ludzką aktywność, staje się bezsilna. W związku z tym firmy reklamowe zastępują tradycyjne formy reklamy programatycznymi, subcentowymi paywallem, gdzie agenci płacą niewielkie kwoty za dostęp do artykułu lub pobranie konkretnych danych.
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});Autonomia agentów AI sprawia, że użytkownicy ryzykują, wypuszczając je bez odpowiednich zabezpieczeń. Modele bezpieczeństwa opierają się więc na “zasadzie izolacji” oraz wyspecjalizowanych portfelach agentowych, zamiast udostępniania głównej karty kredytowej czy rachunku bankowego. Izolowana struktura portfela polega na tym, że użytkownik deponuje ograniczoną pulę środków do samodzielnego kryptograficznego lub ztokenizowanego portfela agenta. Jeśli agent napotka błąd lub zostanie zhakowany, szkody są ograniczone wyłącznie do salda tego portfela.
Mimo zainstalowania zabezpieczeń, zagrożenie utratą kontroli nad agentami AI wzrasta, gdy użytkownicy polegają na poleceniach tekstowych dla bezpieczeństwa zamiast sztywnych, strukturalnych ograniczeń infrastruktury. Ryzyko w tym przypadku dotyczy wad strukturalnych samej automatyzacji oprogramowania, a nie nieprzewidywalnych, samoświadomych AI.
