Podwyżka stóp przez Bank Japonii nadal nie przekonuje rynku! Fundusze hedgingowe zredukowały długie pozycje na jenie o prawie 80%, znacznie zwiększając długie pozycje na dolarze amerykańskim.

Z informacji uzyskanych przez aplikację finansową Zhihu wynika, że po tym, jak Bank Japonii nie zasygnalizował wystarczająco jasno kolejnych podwyżek stóp procentowych, fundusze hedgingowe znacząco ograniczyły swoje zakłady na wzrost jena. Dane opublikowane w piątek przez Amerykańską Komisję ds. Handlu Kontraktami Terminowymi na Towary (CFTC) pokazują, że na tydzień kończący się 22 września fundusze lewarowane utrzymywały netto długie pozycje w jenie o wartości około 55,9 miliarda jenów (ok. 355 milionów dolarów), co stanowi spadek o prawie 80% w porównaniu z poprzednim tygodniem.

Ta zmiana pozycji szczególnie przyciąga uwagę, gdyż w poprzednim tygodniu fundusze hedgingowe po raz pierwszy od połowy 2025 roku przeszły na netto długie pozycje w jenie. Zaledwie tydzień później traderzy szybko wycofali większość zakładów na wzrost, co pokazuje, że najnowsze sygnały polityczne Banku Japonii nie spełniły oczekiwań rynku dotyczących dalszego zacieśnienia polityki monetarnej.

Bank Japonii, zgodnie z oczekiwaniami rynku, podwyższył stopy procentowe 17 września, jednak jego deklaracje polityczne nie były tak zdecydowane, jak tego oczekiwali traderzy, ani nie zobowiązały się jasno do kolejnych podwyżek w przyszłości. W wyniku tego jen osłabił się.

Dane CFTC pokazują, że na tydzień kończący się 22 września fundusze lewarowane zmniejszyły netto długie pozycje w jenie o 15 597 kontraktów, pozostawiając jedynie 4 472 kontrakty. W wartościach nominalnych pozycje wzrostowe na jenie gwałtownie spadły o niemal 80% do poziomu 55,9 miliarda jenów w porównaniu z poprzednim tygodniem.

Nadal znaczna różnica w stopach pomiędzy Japonią a Stanami Zjednoczonymi pozostaje istotnym czynnikiem presji na jena. Tymczasem na początku tego tygodnia japoński rynek był zamknięty z powodu święta państwowego, co do pewnego stopnia ograniczyło lokalną aktywność handlową. Jednak w piątek jen wyraźnie się umocnił, rosnąc o 1,2% do poziomu 1 dolara amerykańskiego za 156,94 jena. Wcześniej podczas spotkania przedstawicieli Japonii i USA omawiano kwestie wynikające ze słabości jena, a odpowiednie wypowiedzi ponownie wzbudziły zainteresowanie rynku polityką kursową.

W wyraźnym kontraście do szybkiego wycofania się pozycji na wzrost jena, nastąpiło znaczne umocnienie sentymentu wzrostowego wobec dolara amerykańskiego wśród inwestorów spekulacyjnych. Na tydzień kończący się 22 września, spekulanci, w tym zarządzający aktywami i inwestorzy niekomercyjni, ponad trzykrotnie zwiększyli netto długie pozycje w dolarze amerykańskim w stosunku do poprzedniego tygodnia. Jednocześnie dolar odnotował dwa najsilniejsze tygodnie wzrostu z rzędu od sześciu miesięcy.

Umocnienie dolara jest ściśle powiązane z ostatnimi zmianami oczekiwań co do polityki Rezerwy Federalnej. W porównaniu do ostrożnego stanowiska Banku Japonii w sprawie dalszych podwyżek stóp, szeroka różnica stóp procentowych na linii USA-Japonia nadal wspiera dolara amerykańskiego i osłabia atrakcyjność wcześniejszych zakładów na umocnienie jena.

Dane CFTC wskazują również, że fundusze lewarowane nie tylko zredukowały długie pozycje na jenie, ale ogólnie przyjęły bardziej ostrożne stanowisko wobec innych głównych walut nieamerykańskich. Na tydzień kończący się 22 września fundusze lewarowane zwiększyły netto krótkie pozycje na euro o 7 450 do poziomu 58 805 kontraktów; długie pozycje na funcie spadły o 12 179 do 6 519 kontraktów; długie pozycje na dolarze australijskim spadły o 3 615 do 55 684 kontraktów.

Jednocześnie netto krótkie pozycje na dolarze nowozelandzkim wzrosły o 2 897 do 5 216 kontraktów, na dolarze kanadyjskim wzrosły o 7 719 do 49 123 kontraktów, a na franku szwajcarskim wzrosły o 1 956 do 18 620 kontraktów. Netto długie pozycje na peso meksykańskim spadły o 10 865 do 79 260 kontraktów.

Podobne tendencje odnotowano także w zarządzających aktywami. Ich netto długie pozycje na jenie spadły o 12 323 do 42 498 kontraktów, na euro spadły o 30 892 do 244 673 kontraktów; netto krótkie pozycje na funcie wzrosły o 24 725 do 113 684 kontraktów, a na dolarze australijskim o 8 840 do 55 228 kontraktów.

Szczególnie widoczne były zmiany pozycji na dolarze nowozelandzkim – zarządzający aktywami przeszli z wcześniejszych netto długich pozycji w liczbie 10 170 kontraktów na netto krótką pozycję 11 485 kontraktów. Ponadto netto krótkie pozycje na dolarze kanadyjskim wzrosły o 13 987 do 22 833 kontraktów, a na peso meksykańskim długie pozycje spadły o 7 840 do 45 506 kontraktów.