Citigroup pozytywnie ocenia międzynarodowe firmy naftowe: odbudowa niskokosztowych zasobów może napędzać odwrócenie dziesięcioletniej deprecjacji wartości sektora energetycznego.

Według najnowszego raportu badawczego Citi, niezależnie od tego, jaki będzie ostateczny rezultat negocjacji dotyczących sytuacji na Bliskim Wschodzie, jedno pozostaje faktem: od wybuchu konfliktu rynki postrzegają ten kryzys przede wszystkim jako krótkoterminowe wydarzenie na rynku surowców, a nie rynku akcji. Ceny spot oleju napędowego wzrosły o 80%, a ceny gazu ziemnego w Europie wzrosły o 170%. Jednak w tym samym okresie akcje spółek energetycznych przewyższyły globalny rynek jedynie o 12%. To pokazuje, że po rozwiązaniu kryzysu jego skutki będą się raczej objawiać poprzez ponowną korektę otoczenia makroekonomicznego niż jako wpływ na same akcje energetyczne.

Przy cenie ropy w okolicach 70 dolarów za baryłkę Citi ocenia, że globalne międzynarodowe koncerny naftowe (IOCs) mogą zapewnić 7-8% rentowności wolnych przepływów pieniężnych oraz osiągnąć przez pewien czas realny wzrost na poziomie 4-5%. Oznacza to, że ich łączna stopa zwrotu (rentowność plus wzrost) wyraźnie przekracza koszt kapitału własnego (CoE) w branży. Citi uważa, że daje to podstawy do rozpoczęcia procesu odwracania wieloletniego dyskonta wycen akcji energetycznych względem całego rynku, które utrzymywało się przez ostatnią dekadę.

Citi wskazuje, że sektor energetyczny pozostaje w centrum debat politycznych zarówno w kontekście zbliżających się wyborów w USA, jak i protestów w Europie wywołanych wzrostem kosztów życia. Pomimo że rynki łatwo obarczają odpowiedzialnością sytuację na Bliskim Wschodzie, według banku jest to prawdopodobnie tylko część problemu.

Rosnący popyt na elektryfikację wywiera istotną presję inflacyjną na sektor energetyczny, gdyż koszty związanych z nią technologii są wyższe niż w przypadku obecnie dominującego globalnego systemu energetycznego. Ten ostatni nadal silnie opiera się na dużej gęstości energetycznej ropy naftowej, gazu i węgla.

Politycy i inwestorzy zaczynają dostrzegać, że transformacja systemu energetycznego jest znacznie bardziej złożona, niż przewidywała część obserwatorów. Citi ocenia, że otwiera to możliwość odrobienia strat z ostatniej dekady w zakresie wyceny akcji sektora energetycznego. Jednak proces ten raczej nie przebiegnie bez przeszkód.

Dla sektora energetycznego kluczowym wyzwaniem jest przekonanie rynku, że mimo pogorszenia się jakości rezerw w ostatnich latach (w ciągu ostatnich 6 lat średnia długość życia rezerw według kryteriów SEC globalnych międzynarodowych koncernów naftowych skróciła się o 8%), branża ta wciąż posiada solidny portfel możliwości inwestycyjnych, pozwalający zaspokoić przyszły globalny wzrost popytu na energię.

Szansą dla branży energetycznej jest to, że zmiana otoczenia rynkowego zbiega się z pojawieniem się licznych nowych możliwości. Wenezuela, Irak, Kanada i Argentyna stają się krajami bogatymi w zasoby, stopniowo otwierając się na zagraniczne inwestycje i poprawiając warunki fiskalne.

Według Citi, w krótkim terminie istnieją potencjalne możliwości rozwoju na poziomie 10 milionów baryłek dziennie, przy średnim progu rentowności poniżej 60 dolarów za baryłkę, przy czym połowa tych projektów zyskowna jest już przy cenie poniżej 40 dolarów za baryłkę. Oznacza to, że sektor energetyczny może odbudowywać swój portfel projektów przy konkurencyjnych kosztach. Co ważniejsze, wszystkie te kraje zdają się posiadać znaczące i trwałe rezerwy surowcowe, których potencjał wzrostu wykracza daleko poza krótko- i średnioterminowe możliwości inwestycyjne.