Ang kompetisyon para sa posisyon ng Pangulo ng European Central Bank ay nakatuon sa kakayahang resolbahin ang krisis: Ang panganib ng utang ng France ay nagiging pagsubok.

Nabalitaan ng APP ng Pinansyal na Kaalaman sa Pilipinas na ang labanan para sa posisyon ng Presidente ng European Central Bank ay mas lalong tumututok sa isang pangunahing isyu: Sino sa mga kandidato ang may pinakamahusay na kakayahan sa pagharap sa mga “bantay” ng pamilihan ng bond. Habang binubuhay ng problema sa utang ng France ang alaala ng kaguluhan sa eurozone at naghahanda nang magbitiw nang mas maaga si kasalukuyang Presidente Lagarde, malapit nang maupo sa gitna ng kaguluhan sa pananalapi si Klaas Knot ng Netherlands at Pablo Hernández de Cos ng Spain.

Ayon sa mga taong may alam sa usapin, lalo pang nagiging mahalagang salik ang pamilihan ng merkado sa susunod na hakbang ng European Central Bank. Ayon sa mga tagamasid sa loob ng eurozone, ang pagsasaalang-alang ng mga gobyerno sa kakayahan ng mga kandidato sa krisis ang pangunahing nagbibigay direksyon sa pagpili ng pinuno. Dahil halos magkapantay ang kakayahan ng dalawa, mas mahalaga ngayong suriin ang kanilang kredibilidad, awtoridad at personalidad sa gitna ng kaguluhan. Sa European Central Bank, mas mahalaga ang mga isyung ito sa pangmatagalan, dahil sa kakulangan ng fiscal integration sa monetary union — isang kahinaan na likas dito. Sina Lagarde at ang kanyang dalawang naunang pinuno ay parehong nakaranas ng krisis, at patuloy na nag-aalala ang mga gumagawa ng patakaran sa posibilidad ng karagdagang problema.

Ang kasalukuyang problema ay, dahil sa pandaigdigang pagsusuri ng pampublikong pananalapi at pag-aalala sa mataas na presyo ng enerhiya, lalo pang nahihirapan ang France. Hindi pa kailanman ganito ka-intensibo naitala ng mga espekulasyon ng merkado ang pagtuon sa napakalaking at mahalagang miyembro ng eurozone. Nahihirapan ang gobyerno ng France na maaprubahan ang budget at ang mga kaguluhan sa lungsod ay nagpapakita ng mga hamong pampolitika; ang pagtaas ng ani ng government bonds ay nagsilbing babala, na sa bandang huli ay maaaring pumilit sa European Central Bank na magsagawa ng interbensyon.

Ayon kay Peter Praet, dating Chief Economist ng European Central Bank, kung bumagsak ang mga pamilihan ng pananalapi, obligado ang sentral na bangko na manghimasok, ngunit ang pagsubok sa sinumang pinuno ay “paano at gaano kabilis ito gagawin”; nangangailangan ito ng mahigpit na kondisyon at kailangang iwasan ang anuman na maaaring magdulot ng dominasyon ng pananalapi o pahinain ang kalayaan ng sentral na bangko—“lalo na ngayon, napakahalaga nito.”

Ipinahiwatig na ni Lagarde ang balak niyang magbitiw ng mas maaga, ngunit hindi pa tinutukoy ang petsa. Lalong nagiging malakas ang hinalang magbibitiw siya sa Enero sa mga tagaloob ng eurozone. Sa ganitong sitwasyon, ang desisyon ngayong linggo ay magiging kanyang ika-limang huling pagkakataon. Sinabi ni German Chancellor Merz nitong Lunes na kung kakailanganin, agad makakahanap ng solusyon ang Executive Board. Ayon sa mga nakakaalam, nakipagpulong siya kay De Cos noong nakaraang linggo, at kay Knot ngayong buwan. Pinalawig din ng mga finance minister ng eurozone ang deadline ng aplikasyon bilang kapalit ng Executive Board member na si Schnabel mula Germany mula Oktubre 28 hanggang Nobyembre 27; may indikasyon na tulad ng sinabi ng Prime Minister ng Greece, isang “malaking kasunduan” para sa posisyon ng ECB presidente at dalawa pang posisyon sa ECB ang nalalapit.

Sa panahon ng tumitinding tensiyon sa bond market, dapat harapin ng susunod na presidente ang mga investor na sumasakalang sa posible interbensyon ng ECB para sa France. Lantad na rin ang mga prayoridad ng mga pangunahing bansa: itinataguyod ng France ang paggamit ng anumang kasangkapan at ginagawa itong ehemplo ang pangako ni Draghi noong 2012 na “whatever it takes” para protektahan ang euro; habang ang Germany at iba pang bansang mas istrikto sa budget ay nais dagdagan ang threshold bago kumilos.

Hindi nalalayo ang mga karanasan ng dalawang kandidato. Naging Presidente si Knot ng Dutch Central Bank sa loob ng labing-apat na taon at tagapangulo ng Financial Stability Board, dating tinitingala bilang mahigpit ngunit lumambot ang posisyon; ngayong buwan ay sumulat siya ng isang papel para sa Peterson Institute for International Economics sa Washington na itinuturing na deklarasyon: mula daw siyang “skeptic” tungo sa “principled pragmatist.” Binanggit niyang ang pagtanggap sa mga bagong instrumento tulad ng Transmission Protection Instrument (TPI) ay hindi dahil sa pagkahumaling sa monetary activism, kundi bunga ng pagkaunawa na ang pagpayag sa fragmentation ay sisira sa transmission ng monetary policy o sa single currency—kabaligtaran ng mandato ng ECB para sa price stability. Naging senior official din siya sa Dutch Ministry of Finance kaya bihasa sa paggawa ng patakaran sa pananalapi at sa political balancing.

Si De Cos ay kasalukuyang presidente ng Bank for International Settlements at dating chairman ng Basel Committee on Banking Supervision, itinuring na mas dovish ngunit hindi radikal. Bilang opisyal ng Spanish Central Bank, nasaksihan niya mismo ang eurozone debt crisis, at tulad ni Knot, sinuportahan din niya ang mga emergency measure ng ECB nitong mga taon. Sa kanyang talumpati ngayong buwan, binigyang-diin niyang dapat manghimasok ang central bank kung ang malfunction ng merkado ay nagbabanta sa financial stability o transmission ng monetary policy; ngunit kung mataas ang utang at napakalaki ng pangangailangan ng pampublikong pondo, maaari ring ma-interpret sa pananaw ng fiscal policy ang kahit maayos na disenyo ng interbensyon. Kasama siyang nagtrabaho sa public finance working group ng ECB at pamilyar sa regional policy; ang karanasan niya sa pagpapatupad ng fiscal prudence sa Spain ay maaaring maging mahalaga kung kailangan ang mahigpit na paninindigan sa lumuluwag na patakaran ng France.

Parehong dating miyembro ng Governing Council ng ECB ang dalawa, parehong may PhD at maraming taong karanasan sa pagtukoy sa interest rates ng eurozone. Si Knot, 59 anyos, o si De Cos, 54 anyos, ay magiging pinakabatang naging pangulo ng ECB, at kapwa tinuturing na mapagkakatiwalaan. Sinabi ni Emmanuel Mencik, co-director ng Frankfurt Center for Central Banking, na wala namang malaking pagkakaiba sa ideolohiya ang dalawa; bihasa sila pareho sa monetary policy at financial stability. Ang pagkakahawig nila ang dahilan kaya ang labanan ay una sa kasaysayan ng euro na walang tahasang hidwaang ortodokso sa pagpili ng pinuno. Sabi pa ng mga tagaloob, “shade of gray” lang ang kaibahan ng dalawa, hindi black and white; kumpara kay Lagarde, mas malaki ang pagkakaiba — siya ang unang babae, unang dating politikong naging presidente ng ECB, at kaisa-isang hindi dating namahala ng central bank.

Sino man ang magwagi, haharap siya sa isang politikal na sensitibong tungkulin. Sinabi ni Draghi ngayong buwan na ang publikong diskusyon tungkol sa pagtulong ng ECB sa France ay lalong nagpapasama sa sitwasyon — “lalo lang nitong pinapahirap ang interbensyon”; ayaw ng ECB na maging bahagi ng anuman labanang pampulitika ng isang partikular na bansa.