Nangangailangan ng pera ang AI, pati na rin ang mga pamahalaan sa Europa at Amerika! Sinimulan ang pandaigdigang “labanan sa kapital,” at ang bagyo ng mga bond ay “sisimula pa lang.”

Sa nakalipas na dalawang taon, ang pinaka-usong paksa sa merkado ay AI: lakas ng pagproseso, chips, data center, cloud service, lahat ng mga asset ay muling binibigyang halaga dahil sa artificial intelligence. Ngunit ngayon, may lumalabas na mas mahalagang tanong: Hindi lang lakas ng pagproseso ang kailangan ng AI, kailangan din nito ng pera—at hindi lang basta pera kundi napakalaki, pangmatagalan, at mababang tolerance sa pagkakamali na kapital.

Kasabay nito, kinukuha rin ng gobyerno ng Estados Unidos, Europa, at Japan ang pera mula sa merkado. Malaking fiscal deficit, paulit-ulit na refinansiyalisasyon ng utang, at tumataas na gastusin sa interes, ay nagtutulak sa pandaigdigang merkado ng mga bono sa isang bagong yugto: hindi na mura at hindi na labis ang kapital.

Ibig sabihin nito, ang lohika ng merkado ng kapital na binuo sa “mababang interes, saganang likwidasyon, at walang hangganang kakayahan mag-finance” nitong nakaraang dekada ay nasisimulan nang baguhin.

Ang tunay na panganib ay hindi lang basta tataas ang gastos ng isang kumpanyang AI sa pag-isyu ng bond, o hindi lang basta sumabog sa mahigit $2 trilyon ang deficit ng Amerika. Ang dalawang dambuhalang pangangailangan sa financing ay parehong sabay na pumapasok sa iisang merkado: sa isang panig ay super capital expenditure cycle ng AI, at sa kabila ay fiscal deficit cycle ng gobyerno.

Sa likod ng bagyong ito, may isa pang mahalagang variable: Japan. Nakasanayan ng mundo ang murang pondo mula sa Japan, ngunit ngayon, kailangang magbayad ng mas mataas upang makuha ang kapital na ito. Habang tumataas ang interest rate sa Japan, nagiging mas mapili ang mga Japanese investor—French bonds ang unang nabawasan, at sunod ay US bonds.

Kapag nagbanggaan ang dalawa, ang resulta ay malamang

isang sistematikong pagtaas ng gastos sa pandaigdigang kapital, sapilitang “rationing of demand” sa merkado ng mga bono, susunod na apektado ang capital market, at sa huli ay mararamdaman sa totoong ekonomiya.

Napasok na ng AI financing ang “napakalaki at napakamahal” na yugto

Sa nakalipas na dalawang taon, karamihan sa mga diskusyon tungkol sa AI ay nakatuon sa chips, modelo, aplikasyon, at valuasyon. Ngunit nang pumasok na sa malalim na yugto ang kompetisyon sa AI, ang kakayahang mag-capital expenditure ang naging susi sa tagumpay. Sa pag-training at pag-deploy ng mga large model, kailangan ng high-end chips, server, network equipment, cooling system, lupa, kuryente, at malawak na data centers. Lahat ng ito ay nangangailangan ng malalaking investment, bago pa man makuha ang kita.

Dahil dito, ang AI ay mabilis na lumipat mula sa isang teknolohikal na rebolusyon patungo sa isang global level na “financing revolution” sa impraestruktura.

Ayon sa datos, ang limang pinakamalaking AI hyperscale data center operators ay naglabas ng halos $220 bilyon na utang ngayong taon, higit doble kumpara noong nakaraang taon. Ayon sa Wall Street, ang AI-related capital expenditure ay maaaring tumaas mula $700 bilyon ngayong taon, hanggang halos $1 trilyon sa susunod na taon. Sa nagdaang dalawang taon, ang mga kumpanya ay umutang ng humigit-kumulang $625 bilyon para sa data center at AI investment, at tinatantya ng Wall Street na ang buong cycle ng pagtatayo ay aabot ng halos $5 trilyon pagsapit ng katapusan ng 2030.

Ramdam na ang pressure sa financing sa cash flow ng mga tech giants: Ang Alphabet noong ikalawang quarter ay nagtala ng unang negative free cash flow sa kasaysayan nito, na umabot sa $5.9 bilyon, at inakyat ang forecast ng capital expenditure sa 2026 hanggang maximum na $205 bilyon; tumaas sa $220 bilyon ang capital expenditure plan ng Amazon sa 2026, habang ang free cash flow sa nakaraang 12 buwan ay naging negative na $7.6 bilyon.

Mas dapat pang bantayan, ang AI financing curve ay patuloy na tumataas, at ang low-rated AI borrowers ay nagsisimula nang makaranas ng mas mataas na gastos sa kapital. Para sa mga mas maliliit na “new cloud” companies tulad ng CoreWeave, Lambda, Crusoe na may mababang credit rating, high-cost leveraged loan market lamang ang kanilang mapagpipilian.

Isang tipikal na halimbawa ang Volta Infrastructure Holdings. Ang kumpanya ay naglunsad ng $5 bilyon na leveraged loan para sa Norway data center project, at ayon sa market quote, ang composite yield nito ay halos umabot sa 11%.

Para sa isang kumpanyang nasa expansion stage at kailangang tuloy-tuloy na mag-invest sa data center at equipment para sa pagproseso, ito ay isang napakataas na profit margin. Nangangahulugan ito na hindi lang dapat magawa ang proyekto at mag-operate nang full capacity, kailangan din nitong mag-generate ng sapat at matatag na cash flow sa mahabang panahon para matakpan ang interes, depreciation, at pressure sa refinancing. Nagsimula nang mag-shift ang AI debt market mula sa “handang bayaran ng pondo” tungo sa “hinahanap ng pondo ang mataas na kompensasyon”.

Ayon sa datos ng Goldman Sachs, halos $88 bilyon na low-rated AI-related loans na ang pumasok sa market ngayong taon. Ang AI financing ay unti-unti nang bumababa ang credit quality: ang mga pinakamahusay na kumpanya ay nagi-issue ng investment-grade bonds; ang medyo mahina ang credit ay nakadepende sa leveraged loans; at ang mas mahina pa, kailangang tanggapin ang two-digit financing cost.

Ito ang signal ng nagsisimulang stratification ng credit cycle.

Maaaring hindi bula ang AI, pero ang kondisyon sa financing ng AI ay hindi na mura.

Maging ang gobyerno ng US ay “kaliwete sa pagkuha ng pera”

Kung AI industry financing expansion lang, baka kayang sipsipin pa ng market. Ang problema, ang pinakamalaking borrower sa mundo—ang US government—ay sumisipsip rin ng kapital sa nakagugulat na bilis.

Ayon sa datos ng US Congressional Budget Office, sa fiscal year 2026 na nagtatapos sa Setyembre 30, ang US federal budget deficit ay tumaas sa $1.993 trilyon, lumago ng 12% taon-taon, at pinakamataas simula 2021. Ang total federal spending ay $7.4 trilyon, habang ang revenue ay $5.4 trilyon. Tinatayang lalampas sa 6% ang deficit/GDP ratio.

Sa kasaysayan, ang US deficit rate na mahigit 6% ay karaniwang nangyayari lamang tuwing digmaan, global financial crisis, o economic recession. Pero sa ngayon, hindi naman nagre-recession ang ekonomiya ng Amerika, kundi patuloy na lumalago sa loob ng maraming taon. Nangangahulugan ito, kahit walang krisis, nasa krisis-level deficit state na ang treasury ng Amerika.

Mas mahirap pa, ang deficit mismo ay may self-reinforcing effect. Ang net interest expense ng Amerika ay nag-exceed na ng $1.1 trilyon, higit sa isang-limang bahagi ng total tax revenue, mas malaki pa kaysa gastos sa national defense at Medicare. Ang mataas na interest rate ay nagpapataas ng refinancing cost, kinakain ng interest expense ang tax revenue, lumalaki ang deficit, kaya kailangang muling mangutang—isang mapanganib na cycle.

Kapansin-pansin, ang recent na pagtaas ng US Treasury yield ay hindi pa lubos na nakakaapekto sa budget; mas mataas ang interest rate, unti-unting ipinapasok sa fiscal books habang may bagong utang at nire-refinance ang luma, ibig sabihing mananatili pa ang fiscal pressure.

Bukod sa dalawang dambuhalang financing wave, humaharap pa rin ang global bond market sa isang matagal nang minaliit na contraction sa demand side: ang mga Japanese investor ay nagiging mas mapili.

Ayon sa datos, hanggang Hulyo, ang mga Japanese investor ay may hawak na humigit-kumulang 23 trilyong yen ($145 bilyon) French government bonds, ang pinakamalaking over-allocation sa Eurozone. Ngunit nang lampasan ng Japanese 10-year government bond yield ang 3% noong nakaraang buwan, pinakamataas sa loob ng 30 taon, pagkatapos ng currency hedge, ang 10-year French government bond yield advantage kumpara sa Japanese government bond ay lumiit na lamang sa halos 40 basis points, kaya lumikas ang mga pondo.

Nang mawala ang yield advantage, at sumama ang fiscal position ng France, nagsimulang umatras ang Japanese funds. Nabawasan ng 2.5% ang hawak ng Japan sa French bonds mula katapusan ng nakaraang taon. Ang team na pinamumunuan ni Shinji Kunibe ng Mitsui Sumitomo DS Asset Management ay nagbenta na ng French bonds dahil sa fiscal concerns. Sabi ni Masayuki Nakajima ng Mizuho: “Kahit mukhang mas mura, bumababa ang motibasyon ng mga Japanese investor na bumalik sa posisyon.”

Hindi ligtas ang US Treasury. Unang kalahati ng taon, nagbenta ng netong 4.45 trilyong yen ($28 bilyon) na US long-term government bonds ang local Japanese investors—unang beses mula 2022 na nagkaroon ng netong bentahan, kasabay ng malaking increase sa domestic Japanese government bonds na binili, at record-high retail subscription mula 2014.

Ayon kay Reidy, hindi kailangan ng Japan na “ibenta” para tumaas ang US borrowing cost—“basta hindi sila bumiling.” Nakasanayan ng mundo ang murang kapital mula Japan, pero ngayon, kailangang magbayad ng mas mataas para kunin ang kapital na ito.

Ang halaga ng sabayang pag-aagawan ng AI at gobyerno sa kapital—pagtaas ng interest rate

Pinakatapat ang opinyon ni JPMorgan CEO Jamie Dimon: “Tumataas ang interest rate, malakas ang demand sa kapital, at malaki rin ang financing ng gobyerno.”

Nangangailangan ng pera ang AI, ganun din ang gobyerno. Kailangan ng enterprise ng data centers, kailangan ng gobyerno na punan ang deficit. Kailangan ng private sector ng pondo para bumili ng GPU, kailangan ng public sector ng pondo para sa benepisyo, interes, at national defense. Lahat ay naghahanap ng kapital sa bond market, loan market, at private credit market.

Kapag sabay-sabay na tumaas ang demand sa kapital, maliban na lang kung triple ang pagtaas ng supply ng savings, walang ibang pupuntahan kundi pataas ng presyo.

At ang presyo ng kapital, ay interest rate.

Hindi itinatanggi ni Dimon ang pangmatagalang value ng AI. Sa katunayan, naniniwala siyang tulad ng internet, magkakaroon ng napakalaking productivity return ang AI. Ngunit binigyang diin niya, ang problema ay hindi lang kung may value ang AI o wala, kundi ang halaga ng pondo para itayo ang AI infrastructure, haba ng construction, regulatory resistance, risk ng legal suits, bottleneck ng kuryente, at pagbabago ng technology route.

Sa madaling sabi, maaaring tama ang AI sa pangmatagalan, pero maaaring tunay na mataas ang short-term financing cost.

Iyan ang pinakamadaling maliitin sa kasalukuyang merkado: kahit tama ang pangmatagalang trend ng isang industriya, maaaring magdulot ito ng malubhang pressure sa capital market sa mid- to short-term.

Binago ng internet ang mundo kalaunan, pero nabasag pa rin ang capital bubble noong 2000. Binago ng riles ang Amerika, ngunit noong ika-19 na siglo ay ilang beses nagdulot ng financial crisis ang railway debt. Hindi taliwas ang infrastructure revolution at capital market turbulence—madalas pa nga sabay itong nagaganap.

Bukod dito, nagbabala rin si Dimon sa structural upside risk ng US inflation. Sa pagsasabay ng military buildup, immigration policy, at restructuring ng supply chain, prangkang sinabi niyang may panganib ng sticky inflation at patuloy na pagtaas ng interest rate.

Maaaring nagsimula na ang malawakang kapital crunch

Ang global capital tightening ay unti-unti nang tumatawid mula macro pressure patungo sa market damage.

Kasabay ng paglala ng agawan sa kapital sa pagitan ng sovereign financing at AI financing, bumagsak nang malaki ang European bank stocks, noong Oktubre 9 bumaba ng halos 4% ang pang-araw-araw na low ng European banking sector index SX7E at bumagsak sa ilalim ng 100-day moving average; pati ang French assets ay nagre-reprice, bumaba na at lumampas sa zero ang spread ng 10-year government bond ng Italy at Spain kumpara sa France.

Ayon kay Goldman Sachs analyst Privorotsky, may mas malaking problema ang unti-unting naipon sa ilalim ng surface ng market trends.

Pagkatapos ng global financial crisis, umasa ang pandaigdigang ekonomiya sa saganang savings at structural na mababang interest rate. Ang mga fiscal system ng iba’t ibang bansa ay nakabase rin sa assumption ng pangmatagalang murang kapital. Ngunit ngayon, mabilis nang nabubuwal ang assumption na ito.

Mananatiling napakalaki ng sovereign financing demand, at nagdala rin ang artificial intelligence ng walang kaparis na pangangailangan sa kapital. Sa ulat, naghahanap ng $40 bilyon na financing ang SpaceX, habang ini-explore din ng Broadcom ang mahigit $50 bilyon na financing. Ang malalaking financing na ito ay maglalabanan rin ng pondo sa gobyerno at mga financing ng ibang kumpanya.

Kung kayang magdala ng 20%-30% IRR ang AI investment, ang financing na malapit sa two-digit interest rate ay sapat pa rin. Pero ang tanong, paano na ang ibang sektor na nangangailangan din ng kapital. Dito marahil mahihirapan bumaba ang real yield. Kapag inaasahan ng market ang mass issuance ng high-quality private bonds, mababawasan ang attractiveness ng pagbili ng sovereign bonds.

May dalawang posibleng resulta ayon kay Privorotsky: una, unti-unting self-sustaining ang AI, lumiit ang financing pressure; pangalawa, ma-ration ang kapital sa ibang sektor, at magsimulang mabasag ang mahihinang bahagi ng ekonomiya.

Maaaring nagbigay na ng maagang babala ang CCC-level credit spread. Kapag patuloy na naapektuhan ang pinakamahihina, ibig sabihin hindi na lang interest rate market ang nangangailangan ng kapital,

kundi napupunta na sa mga kumpanyang mahina ang kakayahan mag-finance at asset.

Sino ang unang “maaalis”?

Sa pinakabagong panayam sa The Julia La Roche Show, tinawag ito ni Dalio na isang debt-induced na “myocardial infarction”: kapag umabot sa antas ang cost ng kapital na kayang sumala sa marginal borrowers, ang market ay papasok sa isang passive at marahas na “demand rationing”.

Quantified ang supply-side pressure: Ang US federal government ay gumagastos ng humigit-kumulang $7 trilyon bawat taon, kumikita ng $5 trilyon sa buwis, kaya kailangan ng $2 trilyon na deficit na patuloy na pinupunan sa pamamagitan ng utang, at malaki na ang bahagi ng fiscal space na nauubos ng interest expense. Kasabay nito, ang mga kumpanya ay susubsob din sa utang para sa malalaking capital expenditure sa AI data center. Pagsamahin, tuloy-tuloy ang pagsipa ng supply ng bonds.

Hindi stable ang demand side. Mga foreign investor ay may hawak ng halos isang-tatlong bahagi ng US Treasury, ngunit Japan at China—dalawang major buyers—ay nagbabawas ng allocation. Kung umurong ang matagal nang buyer, kailangang tumaas ang yield para makahikayat ng bagong buyer, o mapilitang lumabas sa market ang ilang borrowers.

Ayon kay Dalio, ang sabayang financing expansion ng gobyerno at AI giants ay nagtataas ng risk-free rate at credit spread; naiiwan ang mga borrowers na hindi maganda ang credit; nagiging mahina ang investment sa real estate, consumption, manufacturing, MSMEs; na-expose ang credit risk, at sa huli, ang pressure ay mapupunta sa real economy. Ang mga may mortgage at simpleng homeowner ang maaring unang tamaan, bago pumasok ang pressure sa mas malawak na capital market, at pinakasosobrahan yaong tunay na ekonomiya.

May halaga ang kapital, may presyo ang paglago

Hindi dapat pagdudahan ang pangmatagalang halaga ng AI. Ayon kay Dimon, maaaring magdala ng malaking halaga ang AI at, tulad ng internet, baguhin ang productivity at sosyal na istruktura.

Pero “may halaga ang AI” ay hindi nangangahulugang “anumang presyo ng AI investment ay makatarungan”; “maaring mag-issue ng utang ang gobyerno” ay hindi nangangahulugang “walang hanggan ang expansion ng utang nang walang kapalit na gastos”.

Kapag kailangan ng AI ng pera sa pagtatayo ng data center, at US government ay kailangang punan ang $2 trilyon na deficit, at kailangan din ng Europe at sinisipsip naman ng normalisasyon ng interest rate ng Japan ang domestic funds, tiyak na papayag ang global capital market competition.

Ang pagtaas ng interest rate ay hindi nangangahulugang panggigiba agad ng ekonomiya; pero nangangahulugang hindi na universal ang kapital, hindi na mura ang financing, at hindi na maaaring umasa ang presyo ng asset sa panghabang-panahong expectation ng easy money.

Ang pinaka-malalim na pagbabago sa bond market ay maaaring hindi lang ang pagtatakda ng isang yield, kundi ang pagkaka-realize ng market sa katotohanan: hindi walang hanggan ang pera.

Kapag napilitang mag-ration ang kapital, ang una nitong tatamaan ay mga marginal asset at borrowers na mahina ang credit; kasunod ang capital market; at huli, ang pressure ay mararamdaman sa trabaho, consumption, real estate at real investment.

Nagsimula na ang global “labanan sa kapital”, at ang bagyo sa bond sector, maaaring nagsisimula pa lang.